Kolit deneysel modellerinde lokal ve sistemik inflamasyonu modüle etmede transkutanöz kulak vagus sinir stimülasyonunun (taVNS) etkinliğinin araştırılması

Arka plan : Mevcut inflamatuar bağırsak hastalığı (IBD) tedavileri genellikle kalıcı remisyon sağlamada başarısız olmakta ve yan etkilere neden olmaktadır. Vagus sinir stimülasyonu (VNS), anti-inflamatuar etkileri nedeniyle umut vadeden bir tedavi yöntemi sunmaktadır. Bununla birlikte, invaziv doğası, transkutanöz auriküler VNS (taVNS) gibi invaziv olmayan yöntemlerin geliştirilmesine yol açmıştır. Bu çalışma, taVNS'nin akut kolit ilerlemesi, inflamatuar, anti-inflamatuar ve apoptoz ile ilgili belirteçler üzerindeki etkisini değerlendirmektedir.
Yöntemler : Erkek C57BL/6 fareler (11-12 haftalık), dekstran sülfat sodyum (DSS) ve dinitrobenzen sülfonik asit (DNBS) ile indüklenen kolit çalışmaları için kullanıldı. Her fareye 10 dakika boyunca taVNS veya stimülasyon uygulanmaması (stimülasyon olmadan anestezi) uygulaması, kolit indüksiyonundan bir gün önce başladı ve fareler kurban edilene kadar günlük olarak devam etti. Ülseratif kolit (UC) benzeri kolit, 5 gün boyunca içme suyuna %5 DSS verilerek indüklendi, ardından fareler kurban edildi.
Crohn hastalığı (CD) benzeri kolit, tek bir rektum içi DNBS/etanol enjeksiyonu ile oluşturuldu ve fareler 3 gün sonra kurban edildi. Hastalık aktivite indeksi (DAI), makroskopik değerlendirmeler ve histolojik hasar değerlendirildi. Kolon, dalak ve kan örnekleri qRT-PCR ve ELISA ile analiz edildi. Bonferroni ve Šídák testleri ile tek yönlü veya iki yönlü ANOVA uygulandı.
Sonuçlar : taVNS, DSS kolitli farelerde DAI, makroskopik ve histolojik skorları iyileştirdi, ancak DNBS kolitli farelerde kilo kaybını ve DAI'yi yalnızca kısmen hafifletti. DSS kolitinde, taVNS, pro-enflamatuar belirteçleri (IL-1β, TNF-α, Mip1β, MMP 9, MMP 2 ve Nos2) mRNA düzeyinde aşağı regüle ederek ve kolit olmayan koşullarda hem mRNA hem de protein düzeyinde anti-enflamatuar TGF-β'yı ve hem kolit olmayan hem de kolitli koşullarda IL-10 mRNA düzeylerini yukarı regüle ederek kolonik inflamasyonu lokal olarak azalttı. Sistemik olarak, taVNS, kolit olmayan farelerde dalak TNF-α'sını azalttı ve kolitli farelerde serum TGF-β düzeylerini ve kolit olmayan ve kolitli farelerde dalak düzeylerini artırdı. Etkiler, DNBS kaynaklı kolitte yoktu. Ek olarak, taVNS , kolit olmayan ve kolitli durumlarda pro-apoptotik belirteçleri (Bax, Bak1 ve kaspaz 8) azalttı ve kolit olmayan farelerde hayatta kalmayı destekleyen molekül Bad'ı artırdı.
Sonuçlar : Bu çalışma, taVNS'nin modele bağlı lokal ve sistemik etkilere sahip olduğunu, ülseratif kolit benzeri kolitte iltihabı ve apoptozu azalttığını ve kolit dışı durumlarda koruyucu faydalar sağladığını göstermektedir. Bu bulgular, altta yatan mekanizmalar ve ülseratif kolit için yardımcı tedaviler geliştirilmesi konusunda daha fazla araştırmayı teşvik etmektedir.

YAYINA BAĞLANTI